SCENA IV
Ciż samiż i Teresa
Teresa pocałowawszy ojca w rękę kłania się Podkomorzemu i Podkomorzynie.
STAROSTA
Jak się miewasz, Teresiu? dobrze ci się spało?
TERESA
Niezbyt dobrze, bo Imość cierpiała noc całą
PODKOMORZYNA
A miałażeś wygodę?
TERESA
W tym tak zacnym domu
Na wygodzie, staraniu nie zbywa nikomu;
Znam go od dawna, pod ich schowana dozorem,
Wasze życie i cnota były dla mnie Wzorem,
Czułych ich starań tkliwe zachowam wspomnienia
PODKOMORZYNA
do Starosty,
Co za miłe, wdzięczne i skromne stworzenie!
Słodycz, dobre skłonności natura w nią wlała,
W oczach naszych w urodę i cnoty wzrastała.
Kocham ją jak mą córkę.
STAROSTA
Dobra z niej dziewczyna,
Lecz prawdę mówiąc, zawsze wolałbym mieć: syna:
Ta wziąwszy posag, Bóg wie dostanie się komu;
Z syna przecie i pomoc, i wygoda w domu,
Bo czy to w trybunale sprawę poforsować,
Czy ekonoma z intrat ściśle obrachować,
Czy pchnąć do Gdańska - zawsze dobrze użyć syna.
Właśnie mi się historia dobra przypomina:
Raz mój ojciec...
PODKOMORZYNA
Starosto! powiesz przy obiedzie.
Pójdziem do chorej; może tymczasem nadejdzie.
Syn mój i koniec długiej przyniesie tęsknocie.
Teresiu, możesz tutaj zostać· przy robocie.
wychodzą