strona: 349, ROZDZIAŁ XXIX, Potop

-Nie płacz. Kmicic mi do głowy przyszedł jeno dlatego, że ten by nas przynajmniej wyrwać z tej babilońskiej niewoli potrafił. Dałby ci on wszystkim Braunom, Ketlingom, Patersonom i samemu Bogusławowi! Ale zresztą wszyscy zdrajcy jednacy! Nie płacz! Płakaniem nic nie wskórasz, a tu radzić trzeba. Nie chce Ketling pomagać... żeby go skrzywiło!... to się bez niego obejdziem... Męski niby animusz w tobie, a w ciężkim terminie jeno szlochać umiesz... Co powiada Ketling?
-Powiada, że książę kazał nas jako jeńców wojennych strzec, bojąc się, żebyś stryjko partii nie zebrał i do konfederatów nie poszedł.
Pan miecznik wziął się w boki:
-A! a! boi się, szelma!... I ma słuszność, bo tak uczynię, jako Bóg w niebie!
-Mając zaś rozkaz, który służby tyczy, Ketling pod czcią musi go spełnić.
-Dobrze!... Obejdziem się bez heretyckiej pomocy!
Oleńka otarła łzy.
-I stryjko myślisz, że będzie można?
-Myślę, że trzeba, a jak trzeba, to i można, choćbyśmy mieli po powrozach spuszczać się z tych okien.
A panienka zaraz na to:
-Moja wina, żem płakała... Radźmy jak najprędzej!