strona: 409, ROZDZIAŁ XXVI, Potop

-A dobrze.
Zagłoba znów przechylił manierkę, ale nie wypił całej, jeno oddał ją oficerowi i rzekł:
-Do dna, do dna!
-Szkoda, że cię nie mogę widzieć! - mówił dalej. -Noc tak ciemna, choć w pysk daj. Własnych palców byś nie poznał. Słuchaj no, mości Rochu, a gdzie to te wojsko miało wychodzić z Kiejdan, gdyśmy wyjeżdżali?
-A na buntowników.
-Bóg najwyższy wie, kto tu buntownik: czy ty, czy oni?
-Ja buntownik? Jakże to? Co mnie mój hetman każe, to czynię.
-Ale hetman nie czyni tego, co mu król jegomość każe, bo pewnie mu nie kazał ze Szwedami się łączyć. Nie wolałżebyś to Szwedów bić niż mnie, krewnego, w ręce im wydawać?
-Może i bym wolał, ale co rozkaz, to słuch!
-I pani Kowalska by wolała. Znam ja ją. Między nami mówiąc: hetman się przeciw królowi i ojczyźnie zbuntował. Nie powtarzaj tego nikomu, ale tak jest. i wy, co mu służycie, także się buntujecie.
-Tego mnie się słuchać nie godzi. Hetman ma swoją zwierzchność, a ja mam swoją, właśnie hetmańską, i Bóg by mnie skarał, gdybym się jej przeciwił. Niesłychana to rzecz!