strona: 165, Gdyby dwa dzięcioły garbate rysują się w mroku..., Żywe Kamienie Tom 4

"Przywiódł!" - potwierdzają żałośnie. Zasiadł przeor w stalli opodal i spod oka przypatruje się tym żakom wędrownym, którzy wedle ducha wszakże chadzają po świecie. "Nie smućcie się, chłopcy!"

I przypomniawszy sobie coś ze swych medytacji dzisiejszych w celi, na skrzyni - poczyna myśleć głośno przed żakami:

"Gdyby brat Łukasz nie zawiódł mnie było dzisiaj, za ostatni rozdział księgi naszej o błędnym rycerstwie dalibyśmy o błędności waganctwa wszelkiego zaświadczenie w prawdzie: jak to nie na kresach świata, nie na zamkach-niewidach zrojeń, lecz u progu nieomal, w pierwszej samotni za grodem znalazł Franciszek Graala! - na starcie smutków z oblicza ziemi, na odnowienie serc wszystkich. ...I napisalibyśmy z bratem Łukaszem na sam koniec, jak to nam, franciszkanom, rozmnożył Święty w klasztorach swoich on znaleziony zamek graalowego cudu!"

Tu, czarem jakby nagle odmłodzony, porwie się przeor z ławy. I okrzyknie w rozpromienieniu oczu:

"Cieszcie się, żaki! wy jesteście na Monsalwcie!... Tu mury same dyszą wiarą Abrahama, nadzieją proroków i miłością Zbawiciela naszego! Tu odnowicie w piersiach waszych tę nowinę najradośniejszą, jaka kiedykolwiek była: nowinę chrześcijan! A spragnione usta wędrowników przyłożycie do onej czary, która rozjaśni wam w duszach świat cały - do żywego serca Franciszka!"

I nad ona trumną czarną z gęsią u wezgłowia wyciąga ku żakom ramiona.

"Wy jesteście na Monsalwacie! A chociaż niedługo mi tu, wiem, pozostaniecie, choć was nie przyoblekę w habity nowicjatu, jednak tercjarzami Zakonu Ducha czynię was błogosławieństwem moim... Gdziekolwiek Ducha sprawę jaką podejmiecie młodego serca żarem - ku temu, aby się starły smutki z oblicza ziemi i odnowiły serca człecze - tam graalową służbę pełnić będziecie!"

Tak żaki wędrowne, za pośmiertnym przewodem poety, znaleźli Graala.