strona: 156, Gdyby dwa dzięcioły garbate rysują się w mroku..., Żywe Kamienie Tom 4

Najtrudniejsza to na świecie sprawa i nie lada pasterza rzecz pasać trzody takie. Niestatek szukania ważniejszy im zawsze będzie nad wszystko, co się statkiem zdobyć daje. Ów kur świtów wszystkich - młodość - ma jednak osobliwy zmysł przeczuć duchowych, acz pogrążony w niewiedzy i zamętach życia stadnego.

Więc mimo wszystko czuł przeor słabość do żaków Oto raz po raz kładzie rękę na jedną z tych głów rozgadanych, jak gdyby rzec chciał: "Uciszże się w sobie, sięgnij w przeczuć twych milczenie!"

A gdy nie przestawali się uskarżać nad stratą goliarda, przerwał im wreszcie:

"Nie przystoi młodości być płaczką nad grobami osobliwie, że w każdej żałobie, nawet waszej, będzie zawsze więcej wnętrznego swaru niźli łez. Zaś te utyski wasze, że właśnie tymi dniami tylu z was skończyło z przyczyn wszelakich...? Nie baczą na to nigdy ludzie, acz przytrafia się to, że nie wedle ciał starości śmierć kosi, lecz wedle ducha, który już się postarzał. Może u Muz minęło właśnie jakoweś lat 30: przeżyło się jedno pokolenie z Ducha... Nie wam, przedsię, żaki, lecz dla was. Dla was! zrozum każdy. I korność przed tym miej. Zmarłe wprowadzają cię we wrota życia."