strona: 154, Gdyby dwa dzięcioły garbate rysują się w mroku..., Żywe Kamienie Tom 4

Sądu Ostatecznego przedsienią zdawała się krypta klasztorna.

Joculatory tymczasem, z pokornego po grodach nawyku, nie śmieli wykraczać z przedsieni kościoła. Kilku z nich przekradło się jednak do organów, by tłumionymi akordy poddać towarzyszom pienia żałobne. W goliardową pieśń uderzyli igrce, a tak żarliwie, że rybałt, w śpiewaniu przodowny, wysunął się po niewoli na środek kościoła - z zamkniętymi nieomal oczyma i szyją wyciągniętą - jak ten ptak rozśpiewany:

Te Verbum incarnatum
clamant fides, spes, caritas!
[............]

Nad prochami poety Ucieleśnionemu Słowu skarżyła się w pieśni - wiara, nadzieja i miłość.

Gdy organów tony wyciągnęły ich z kruchty na środek kościoła, zapomnieli wraz igrce o pokorze swej sprzed chwili. I po odśpiewaniu modłów tak się rozwałęsali po nawach wszystkich, takim gwarem wypełnili cisze zakonne, że przeor ocknąć się musiał z zadumy w przypomnieniu obowiązków gospodarza.

"Który z braci - obwoływał - spowiadać ich tu zechce, niech się ku temu przysposobi pacierzem...

W piekarni zasię posiłek dla tych ludzi narządzić... A sztuk mi żadnych - hej tam, igrce! - ani opowiadania romansów przed mnichami po kątach nie wszczynać! Bo nie rozgrzeszę. A jeść nie dam."