strona: 144, Idzie śmierć przez miasto nocą w poburzowy czas..., Żywe Kamienie Tom 4

Ujrzał piszczel i kostkę za łydkę całą, gnat biały za udo i, pustą aż po krzyże, miednicę kości łonowych.

Odrzuciła go groza pod piec. I zatargała własnymi jego rękoma ten łeb nietrzeźwy. Nie ufając swym oczom podbiega do stołu, chwyta w garść lampę, podejmuje ją wysoko. I patrzy spod dłoni.

Na tapczanie leży szkieletem nagim śmierć w postaci własnej - kir stargany osunął się na podłogę.

Pot kroplisty, już po raz drugi tego wieczora, jął mu zalewać czoło. I znów poczerwieniała szyja, posiniały skronie. A żyły tak się wzdęły na nich, że słychać było nieomal w izbie bicie tych pulsów. A gdy mu i garście oto własne rozchylać się jęły Przed oczyma jakowymś skurczem drgawkowym, sam instynkt rzucił go w stronę okna.

Ona zerwała się wobec tego z tapczana i zbliża się doń.

Widzi przed sobą tylko tę jej czaszkę, w tej chwili ponuro opuszczoną na żebra, a tak śliską na ciemieniu i potylicy, że się odbijał w niej kuźnicowych żużli blask, czyniąc z niej samej gdyby spiż żywy po nocy.

On już tylko włos wichrzył nad czołem i przysłaniał dłonią oczy.