strona: 103, Jakżeś ty mi cudnie oblamił tę kartę..., Żywe Kamienie Tom 4

I zasłuchał się po niewoli w tę gędźbę przypomnianą.

Pod pierwsze tchnienie zachodu szumiały tak nad nim wszystkie jabłonki w sadzie. Rozwiały się kędyś motyle. Czerwonozłote odbłyski zorzy na drzewach sączą w dół ku kwiatom bursztynowe pyły. I klejnoty z nich czynią olbrzymie. Bo tym ogniściej rozpłonęły w tej chwili róż szkarłaty, tym głębsze stały się pod swym puchem szafiry irysów, tym soczystsze lilii nagie biele, wtopione w poświatę żarzy jak w złoto kart psałterzowych.

I chylą się w tej światła zastygłości wszystkie na rabatach róże, gdy dołem po ścieżkach rozsnuwać się jęły cieniów kobierce - jak gdyby na te dywany wstąpić miały słoneczniki zadumane w zorzach odwieczerzy...

I gasły zarazem ostatnie błyski niespokojnego na liściach światła: równa złocistości toń zalewa sad cały; jaśnieją w niej już tylko kształty, świecą kolory same. Uwyraźnia się rzecz każda postacią i duszą swoją. Zadumane zdają się w tej chwili drzewa i mury. Stworzenie całe spogląda na człeka, nie on zasię na nie.