strona: 359, PIEŚŃ OSIEMNASTA, Odyseja

Wtem Atene, bogini, wzbudziła natchnienie
W sercu Penelopei, Ikariosa córy,
Że gachom się ukaże, znijdzie do nich z góry,
By serca gachów żądzą na nowo rozpalić,
A w małżonku i synie dla się cześć ustalić
Większą jeszcze, niż miała. Z uśmiechem udanym
Rzekła więc swym niewiastom, wkoło niej zebranym:
"Eurynomo! Jam nigdy nie pragnęła bardziéj,
Niż teraz, iść tam do nich, choć nimi się gardzi:
Gdyż synowi mam szepnąć coś, co go ocali,
Aby się od tych gachów trzymał jak najdalej,
Bo choć w ustach tych słodycz, w sercach siedzi zdrada!"
Eurynome klucznica na to odpowiada:
"Roztropne twoje słowo! Mówisz wyśmienicie!
Idź więc i powtórz mu to wszystko, moje dziecię!
Lecz wprzód opłucz się, namaść maściami wonnymi:
Nie Iza z twarzą spłakaną stawać tam przed nimi.
Łzami popsułaś sobie kwitnące jagody -
A przecież syn twój wyrósł, doczekał się brody:
Takim jest, jak u bogów sobieś wymodliła!"
Penelopa jej na to: "Eurynomo miła!
Nie troskaj się ty o mnie i nie radź z przyjaźni,
Abym ciało maściła i poszła do łaźni.
Wszak bogi mię olimpscy dawno oduczyli