Autorzy lektur o największym dorobku w naszym portalu: Anton Czechow | Dziekoński | Homer | Kraszewski | Sienkiewicz | Nieznany
- » Lektury
- » Kariera Nikodema Dyzmy
- » Rozdział drugi
-
»
strona: 35
- Żywe Kamienie Tom 1
- Żywe Kamienie Tom 2
- Żywe Kamienie Tom 3
- Żywe Kamienie Tom 4
- Beniowski
- Drobiazgi
- Bartek Zwycięzca
- Ludzie Bezdomni I
- Ludzie Bezdomni II
- Nowele
- Na marne
- Sklepy cynamonowe
- Przez Stepy
- Szkice Węglem
- Stara Baśń - Część I
- Stara Baśń - Część II
- Stara Baśń - Część III
- Dwie Drogi
- Dziennik Podróży
- Giaur
- Hania
- Historie zakulisowe
- Iliada
- Konrad Wallenrod
- Król Edyp
- Listy z podróży do Ameryki
- Makbet
- Medaliony
- Mistrz i Małgorzata tom 1
- Mistrz i Małgorzata tom 2
- Monachomachia
- Wspomnienia Niebieskiego Mundurka
- Na polu chwały
- Nie-Boska komedia
- Niewola tatarska
- Kariera Nikodema Dyzmy
- Odyseja
- Opowiesci pielgrzyma tom 1
- Opowiesci pielgrzyma tom 2
- Piesn o Rolandzie
- Poezje
- Pojedynek
- Potop - Tom pierwszy
- Potop - Tom drugi
- Potop - Tom trzeci
- Powrot posla akt 1
- Powrot posla akt 2
- Powrot posla akt 3
- Proces
- Rękopis znaleziony w Saragossie
- Sędziwoj tom 1
- Sędziwoj tom 2
- Sędziwoj tom 3
- Skąpec
- Sokół
- Sonety Krymskie
- Świętoszek
- Ta trzecia
- Treny
- W krainie Złota
- W pustyni i w puszczy
- Cierpienia młodego Wertera
- Wiry tom 1
- Wiry tom 2
- Wiry tom 3
- Pan Wołodyjowski
- Zagłoba swatem
- Proszę.
Mańka zrobiła przeczący ruch głową,
- Nie chcę. Nie wezmę. I tak nie będę miała z czego oddać.
- No to i nie trzeba oddawać.
- Nie chcę. - Zmarszczyła brwi. - Widzisz go, bankier. Odwróciła głowę i dodała cicho:
- Chyba że... Za darmo nie chcę. Chyba że pójdzie pan ze mną.
- Eee - bąknął Dyzma i zarumienił się. Mańka spojrzała mu w oczy.
- Nie podobam się panu?
- To nie, czemu?...
- Z pana to tyż mężczyzna! - wybuchnęła niespodziewanie ze złością. - Uuuu... kalosz!
Zawróciła się na pięcie i ruszyła wolnym krokiem ku domowi.
- Panno Maniu! - zawołał za nią. - Proszę zaczekać, pójdziemy. Przystanęła, a gdy zrównał się z nią, powiedziała:
- Hotel też pięć złotych.
- Dobrze - odparł. Szli wąskimi uliczkami w milczeniu.
Zaspany drab w pluszowej kamizelce otworzył im drzwi, wprowadził do małego brudnego pokoju i wyciągnął rękę. Dyzma zapłacił.
Przez szare butwiejące firanki wpadał snop jaskrawego słońca. W pokoju było duszno, parno i czuć było stęchliznę.
- Może by okno otworzyć? - zapytała Mańka.
- Późno już. Czas do domu. Pewno będzie dziesiąta - powiedział Dyzma.