Autorzy lektur o największym dorobku w naszym portalu: Anton Czechow | Dziekoński | Homer | Kraszewski | Sienkiewicz | Nieznany
Lektury:
- Żywe Kamienie Tom 1
- Żywe Kamienie Tom 2
- Żywe Kamienie Tom 3
- Żywe Kamienie Tom 4
- Beniowski
- Drobiazgi
- Bartek Zwycięzca
- Ludzie Bezdomni I
- Ludzie Bezdomni II
- Nowele
- Na marne
- Sklepy cynamonowe
- Przez Stepy
- Szkice Węglem
- Stara Baśń - Część I
- Stara Baśń - Część II
- Stara Baśń - Część III
- Dwie Drogi
- Dziennik Podróży
- Giaur
- Hania
- Historie zakulisowe
- Iliada
- Konrad Wallenrod
- Król Edyp
- Listy z podróży do Ameryki
- Makbet
- Medaliony
- Mistrz i Małgorzata tom 1
- Mistrz i Małgorzata tom 2
- Monachomachia
- Wspomnienia Niebieskiego Mundurka
- Na polu chwały
- Nie-Boska komedia
- Niewola tatarska
- Kariera Nikodema Dyzmy
- Odyseja
- Opowiesci pielgrzyma tom 1
- Opowiesci pielgrzyma tom 2
- Piesn o Rolandzie
- Poezje
- Pojedynek
- Potop - Tom pierwszy
- Potop - Tom drugi
- Potop - Tom trzeci
- Powrot posla akt 1
- Powrot posla akt 2
- Powrot posla akt 3
- Proces
- Rękopis znaleziony w Saragossie
- Sędziwoj tom 1
- Sędziwoj tom 2
- Sędziwoj tom 3
- Skąpec
- Sokół
- Sonety Krymskie
- Świętoszek
- Ta trzecia
- Treny
- W krainie Złota
- W pustyni i w puszczy
- Cierpienia młodego Wertera
- Wiry tom 1
- Wiry tom 2
- Wiry tom 3
- Pan Wołodyjowski
- Zagłoba swatem
Ciekawostki:
DWOJRA ZIELONA
Nieduża kobieta z czarną przepaską na oku stanęła przy ladzie. Jej równie
drobny i cokolwiek dziwny towarzysz z czarnymi wąsikami zażądał dla niej
okularów.
- Przez parę lat ta pani nie nosiła okularów - powiedział znacząco
i życzliwie.
- Dlaczego?
- Dlatego, że była w obozie.
Co do oka, to okazało się, że jest nieodpowiednie. Jest za duże i nie chce
wejść. A po okulary trzeba jeszcze przyjść nazajutrz.
- Czy nie zechciałaby pani ze mną porozmawiać? Mogłybyśmy wstąpić tu
obok do cukierni.
Zdziwiła się. Nie mogła iść do cukierni. Była zajęta. Musiała wracać do
mieszkania, bo jest zamknięte, a klucz ma ona ze sobą. Do mieszkania, gdzie
właśnie od dwóch dni znalazła zajęcie.
Idziemy tedy razem przez szeroką ulicę Pragi i ciemną bramą przenikamy
w podwórze wielkiej rudery o brudnych, poczerniałych ścianach z poodbijanym
tynkiem. Głęboko w rogu, za oblazłymi z brunatnej farby drzwiami, zaczyna się
mroczna sień.
- To jest na trzecim piętrze.
Drewniane schody idą pod górę nieprzerwanym ciągiem w ciemności.
Trzeba się trzymać poręczy, uważnie macać podeszwami wyrwy w deskach,