Autorzy lektur o największym dorobku w naszym portalu: Anton Czechow | Dziekoński | Homer | Kraszewski | Sienkiewicz | Nieznany
- » Lektury
- » Historie zakulisowe
-
»
Rozdział II TRAGIK
Lektury:
- Żywe Kamienie Tom 1
- Żywe Kamienie Tom 2
- Żywe Kamienie Tom 3
- Żywe Kamienie Tom 4
- Beniowski
- Drobiazgi
- Bartek Zwycięzca
- Ludzie Bezdomni I
- Ludzie Bezdomni II
- Nowele
- Na marne
- Sklepy cynamonowe
- Przez Stepy
- Szkice Węglem
- Stara Baśń - Część I
- Stara Baśń - Część II
- Stara Baśń - Część III
- Dwie Drogi
- Dziennik Podróży
- Giaur
- Hania
- Historie zakulisowe
- Iliada
- Konrad Wallenrod
- Król Edyp
- Listy z podróży do Ameryki
- Makbet
- Medaliony
- Mistrz i Małgorzata tom 1
- Mistrz i Małgorzata tom 2
- Monachomachia
- Wspomnienia Niebieskiego Mundurka
- Na polu chwały
- Nie-Boska komedia
- Niewola tatarska
- Kariera Nikodema Dyzmy
- Odyseja
- Opowiesci pielgrzyma tom 1
- Opowiesci pielgrzyma tom 2
- Piesn o Rolandzie
- Poezje
- Pojedynek
- Potop - Tom pierwszy
- Potop - Tom drugi
- Potop - Tom trzeci
- Powrot posla akt 1
- Powrot posla akt 2
- Powrot posla akt 3
- Proces
- Rękopis znaleziony w Saragossie
- Sędziwoj tom 1
- Sędziwoj tom 2
- Sędziwoj tom 3
- Skąpec
- Sokół
- Sonety Krymskie
- Świętoszek
- Ta trzecia
- Treny
- W krainie Złota
- W pustyni i w puszczy
- Cierpienia młodego Wertera
- Wiry tom 1
- Wiry tom 2
- Wiry tom 3
- Pan Wołodyjowski
- Zagłoba swatem
Ciekawostki:
Rozdział II TRAGIK
Odbywał się benefis tragika Fienogienowa. Wystawiano Księcia Srebrnego. Benefisant grał księcia Wiaziemskiego, impresario Limonadow – bojarzyna Morozowa, pani Beobachtowa...
Odbywał się benefis tragika Fienogienowa. Wystawiano Księcia Srebrnego . Benefisant
grał księcia Wiaziemskiego, impresario Limonadow – bojarzyna Morozowa, pani Beobachtowa
– Helenę... Przedstawienie przeszło wszelkie oczekiwania. Tragik dokazywał wprost cudów.
Porywał Helenę jedną ręką i trzymając ją nad głową przenosił przez scenę. Krzyczał,
syczał, tupał, rozdzierał kaftan na piersi. Odmawiając pojedynku Morozowowi, trząsł się na
całym ciele tak, jak w rzeczywistości nikt się nigdy nie trzęsie, i dusił się chrapliwie. Teatr
dygotał od oklasków. Aktorów wywoływano bez końca. Tragikowi ofiarowano srebrną papierośnicę
i wieniec z długimi wstęgami. Panie powiewały chusteczkami, zmuszały panów do
bicia oklasków... Wiele osób płakało. Najbardziej jednak przejęta i zachwycona grą artystów
była Masza Sidorecka, córka miejscowego sprawnika. Siedziała w pierwszym rzędzie krzeseł
razem z ojcem, nawet podczas antraktów nie mogła oderwać oczu od sceny, była pogrążona w
głębokiej ekstazie. Jej szczupłe ręce i nogi drżały, oczy były pełne łez, twarzyczka stawała się