Autorzy lektur o największym dorobku w naszym portalu: Anton Czechow | Dziekoński | Homer | Kraszewski | Sienkiewicz | Nieznany
- » Lektury
- » Historie zakulisowe
-
»
Rozdział X DWA SKANDALE
Lektury:
- Żywe Kamienie Tom 1
- Żywe Kamienie Tom 2
- Żywe Kamienie Tom 3
- Żywe Kamienie Tom 4
- Beniowski
- Drobiazgi
- Bartek Zwycięzca
- Ludzie Bezdomni I
- Ludzie Bezdomni II
- Nowele
- Na marne
- Sklepy cynamonowe
- Przez Stepy
- Szkice Węglem
- Stara Baśń - Część I
- Stara Baśń - Część II
- Stara Baśń - Część III
- Dwie Drogi
- Dziennik Podróży
- Giaur
- Hania
- Historie zakulisowe
- Iliada
- Konrad Wallenrod
- Król Edyp
- Listy z podróży do Ameryki
- Makbet
- Medaliony
- Mistrz i Małgorzata tom 1
- Mistrz i Małgorzata tom 2
- Monachomachia
- Wspomnienia Niebieskiego Mundurka
- Na polu chwały
- Nie-Boska komedia
- Niewola tatarska
- Kariera Nikodema Dyzmy
- Odyseja
- Opowiesci pielgrzyma tom 1
- Opowiesci pielgrzyma tom 2
- Piesn o Rolandzie
- Poezje
- Pojedynek
- Potop - Tom pierwszy
- Potop - Tom drugi
- Potop - Tom trzeci
- Powrot posla akt 1
- Powrot posla akt 2
- Powrot posla akt 3
- Proces
- Rękopis znaleziony w Saragossie
- Sędziwoj tom 1
- Sędziwoj tom 2
- Sędziwoj tom 3
- Skąpec
- Sokół
- Sonety Krymskie
- Świętoszek
- Ta trzecia
- Treny
- W krainie Złota
- W pustyni i w puszczy
- Cierpienia młodego Wertera
- Wiry tom 1
- Wiry tom 2
- Wiry tom 3
- Pan Wołodyjowski
- Zagłoba swatem
Ciekawostki:
Rozdział X DWA SKANDALE
– Źle, do diabła! Jeżeli te kozły– tenory nie przestaną fałszować, to wyjdę natychmiast. Ruda niech patrzy w nuty! Ta, trzecia z prawej strony, ruda – do pani mówię! Skoro pani nie umie śpiewać, to po kiego diabła pchać się na scenę z tym wronim krakaniem? Zaczynać od początku!...
– Źle, do diabła! Jeżeli te kozły– tenory nie przestaną fałszować, to wyjdę natychmiast.
Ruda niech patrzy w nuty! Ta, trzecia z prawej strony, ruda – do pani mówię! Skoro pani nie
umie śpiewać, to po kiego diabła pchać się na scenę z tym wronim krakaniem? Zaczynać od
początku!
Krzyczał tak i walił w partyturę dyrygencką pałeczką. Tym kudłatym panom dyrygentom
wiele wybacza się, zresztą nie sposób inaczej. Przecież kiedy posyła was do diabła, złorzeczy
i rwie sobie włosy, to tym samym staje w obronie świętej sztuki, z której nikt nie śmie żartować.
Stoi na jej straży i gdyby nie on, któż z nich nie wyrzucałby w powietrze tych ohydnych
półtonów, które co chwila gotowe są rozstroić i zabić harmonię? To on strzeże harmonii i za
nią gotów jest powiesić cały świat i sam się powiesić. Nie można się na niego gniewać. Gdyby
stawał we własnej obronie, to co innego!
Lwia część jego gorzkiej i pieniącej się żółci przypadała w udziale rudej dziewczynie, trzeciej
na prawym skrzydle. Gotów był ją połknąć, wepchnąć pod ziemię, połamać i wyrzucić