strona: 2, Rozdział I BUTY, Historie zakulisowe

Lektury:

Ciekawostki:

poprzednia

następna

wstawiłem do pokoju tej pani, co mieszka obok... do aktorki...
– Masz ci los, teraz przez ciebie muszę iść panią niepokoić! Przez takie głupstwo budzić
przyzwoitą kobietę!
Wzdychając i pokasłując Murkin podszedł do drzwi sąsiedniego pokoju i delikatnie zapukał.
– Kto tam? – rozległ się po chwili kobiecy głos.
– To ja! – zaczął Murkin żałosnym głosem, stając w pozie kawalera rozmawiającego ze
światową damą. – Najmocniej przepraszam, że ośmielam się szanowną panią niepokoić, ale
jestem człowiek schorowany, reumatyczny... Lekarze, proszę szanownej pani, zalecili mi ciepło
trzymać nogi, zwłaszcza że zaraz muszę iść stroić fortepian do generałowej Szewielicyny.
Nie mogę jednakże iść do niej boso!...
– O co panu chodzi? Jaki fortepian?
– Nie fortepian, szanowna pani, chodzi o buty! Ten gamoń Siemion oczyścił moje buty i
przez pomyłkę wstawił do pani pokoju. Niech szanowna pani będzie łaskawa oddać mi moje
buty!
Dał się słyszeć szmer, skok z łóżka, człapanie pantofli, po czym drzwi lekko się uchyliły i
pulchna rączka kobieca rzuciła pod nogi Murkina parę kamaszy. Stroiciel podziękował i wrócił