Autorzy lektur o największym dorobku w naszym portalu: Anton Czechow | Dziekoński | Homer | Kraszewski | Sienkiewicz | Nieznany
- » Lektury
- » Stara Baśń - Część III
- » ROZDZIAŁ 22
-
»
strona: 6
- Żywe Kamienie Tom 1
- Żywe Kamienie Tom 2
- Żywe Kamienie Tom 3
- Żywe Kamienie Tom 4
- Beniowski
- Drobiazgi
- Bartek Zwycięzca
- Ludzie Bezdomni I
- Ludzie Bezdomni II
- Nowele
- Na marne
- Sklepy cynamonowe
- Przez Stepy
- Szkice Węglem
- Stara Baśń - Część I
- Stara Baśń - Część II
- Stara Baśń - Część III
- Dwie Drogi
- Dziennik Podróży
- Giaur
- Hania
- Historie zakulisowe
- Iliada
- Konrad Wallenrod
- Król Edyp
- Listy z podróży do Ameryki
- Makbet
- Medaliony
- Mistrz i Małgorzata tom 1
- Mistrz i Małgorzata tom 2
- Monachomachia
- Wspomnienia Niebieskiego Mundurka
- Na polu chwały
- Nie-Boska komedia
- Niewola tatarska
- Kariera Nikodema Dyzmy
- Odyseja
- Opowiesci pielgrzyma tom 1
- Opowiesci pielgrzyma tom 2
- Piesn o Rolandzie
- Poezje
- Pojedynek
- Potop - Tom pierwszy
- Potop - Tom drugi
- Potop - Tom trzeci
- Powrot posla akt 1
- Powrot posla akt 2
- Powrot posla akt 3
- Proces
- Rękopis znaleziony w Saragossie
- Sędziwoj tom 1
- Sędziwoj tom 2
- Sędziwoj tom 3
- Skąpec
- Sokół
- Sonety Krymskie
- Świętoszek
- Ta trzecia
- Treny
- W krainie Złota
- W pustyni i w puszczy
- Cierpienia młodego Wertera
- Wiry tom 1
- Wiry tom 2
- Wiry tom 3
- Pan Wołodyjowski
- Zagłoba swatem
Ludek, Wiszów, syn, choć młody, wystąpił śmiało, po sobie mając pamięć ojca.
- Wieści już chodzą - rzekł - że o losie Chwościska stary ojciec Niemkim i synowie kneziowi wiadomość mają. Ludzie prawią, że w sam dzień ognistych wici synowie jego byli na grodzie, skąd ich w czas matka przez jezioro uprowadziła, aby z odsieczą naśpieszali. Do Kaszubów i Pomorców posyłać mieli o posiłki, wtargną z nimi prędko, bo ich długo prosić nie trzeba. Ziemię nam spustoszą, zagrody popalą, nim się my na wodza zbierzemy... A nas by kupa była największa, bez głowy nie poradzimy.
Wtem wystąpił Dobek. Był on żupanem możnym, znali go wszyscy jako dzielnego, przebiegłego i wielkiego serca człowieka. Lat już na świecie przeżył ze czterdzieści, choć tego po nim znać nie było. Siłę miał taką, że niedźwiedzie dusił za a szyję wziąwszy, a zamiast dzidy często drzewko wyrwawszy z korzeniem żgał nim jak drugi lekkim oszczepem. Konia dosiadłszy, gdy mu był nieposłuszny, nogami na śmierć ściskał. Dla ludzi też na razie ostry bywał, ale do bitwy, napaści i utrzymania ludu w ładzie nie było nad niego... gdyby gorącością nie psuł, co dzielnością dokazał. Znano go i z nienawiści ku Niemcom, bo nad granicą połapawszy niewolnika, zwykł był ich do sochy zaprzęgać i orać nimi. W dybach też u niego różnego stworzenia obcego co niemiara chodziło, które on ze psy razem karmił.