Autorzy lektur o największym dorobku w naszym portalu: Anton Czechow | Dziekoński | Homer | Kraszewski | Sienkiewicz | Nieznany
- » Lektury
- » Stara Baśń - Część I
- » ROZDZIAŁ 1
-
»
strona: 9
- Żywe Kamienie Tom 1
- Żywe Kamienie Tom 2
- Żywe Kamienie Tom 3
- Żywe Kamienie Tom 4
- Beniowski
- Drobiazgi
- Bartek Zwycięzca
- Ludzie Bezdomni I
- Ludzie Bezdomni II
- Nowele
- Na marne
- Sklepy cynamonowe
- Przez Stepy
- Szkice Węglem
- Stara Baśń - Część I
- Stara Baśń - Część II
- Stara Baśń - Część III
- Dwie Drogi
- Dziennik Podróży
- Giaur
- Hania
- Historie zakulisowe
- Iliada
- Konrad Wallenrod
- Król Edyp
- Listy z podróży do Ameryki
- Makbet
- Medaliony
- Mistrz i Małgorzata tom 1
- Mistrz i Małgorzata tom 2
- Monachomachia
- Wspomnienia Niebieskiego Mundurka
- Na polu chwały
- Nie-Boska komedia
- Niewola tatarska
- Kariera Nikodema Dyzmy
- Odyseja
- Opowiesci pielgrzyma tom 1
- Opowiesci pielgrzyma tom 2
- Piesn o Rolandzie
- Poezje
- Pojedynek
- Potop - Tom pierwszy
- Potop - Tom drugi
- Potop - Tom trzeci
- Powrot posla akt 1
- Powrot posla akt 2
- Powrot posla akt 3
- Proces
- Rękopis znaleziony w Saragossie
- Sędziwoj tom 1
- Sędziwoj tom 2
- Sędziwoj tom 3
- Skąpec
- Sokół
- Sonety Krymskie
- Świętoszek
- Ta trzecia
- Treny
- W krainie Złota
- W pustyni i w puszczy
- Cierpienia młodego Wertera
- Wiry tom 1
- Wiry tom 2
- Wiry tom 3
- Pan Wołodyjowski
- Zagłoba swatem
A z lasu dał się słyszeć śmiech, śmiech dziki jakiś, straszny niby wycie zwierzęce, niby okrzyk człowieka... Zachichotało, rozległo się, zamilkło... Sroka siedziała na kamieniu, na czapce, i podniósłszy skrzydła krzyczała, śmiechowi wtórując... a miotała się, jakby i ona groziła.
Konie głosami tymi podżegnięte przyśpieszyły kroku, ale nieprzyjaciela już ani widać, ani słychać nie było... Cisza panowała nad lasami, drzewa tylko uroczyście szumiały...
Starszy mężczyzna kłusował, naprzód konia pędząc skoro - chłopak, który strzałę wyszarpnął z nogi, śpieszył za nim, pochylony na szyi swojego... przebiegli tak staj kilkoro, aż nie słysząc nic, nie widząc pogoni - zwolnili kroku... Starszy się dopiero obejrzał na chłopca ze zbladłą twarzą, z zaciętymi osty, z wytrzeszczonymi oczyma przylgłego do konia. Nie miał nawet czasu od strzały tkwiącej w piersi się uwolnić. Przebiła ona sukno i znać uwięzła w ciele, bo choć w szybkim biegu ugięła się i opadła ku dołowi, trzymała się jeszcze. Tu dopiero, na polance, konia ściągnąwszy starszy obejrzał się na strzałę i zręcznie ją pocisnąwszy, choć syknął z bólu - wydobył, obejrzał ciekawie i do skórzanego na plecach worka wsunął.