Autorzy lektur o największym dorobku w naszym portalu: Anton Czechow | Dziekoński | Homer | Kraszewski | Sienkiewicz | Nieznany
- » Lektury
- » Stara Baśń - Część I
- » ROZDZIAŁ 1
-
»
strona: 17
- Żywe Kamienie Tom 1
- Żywe Kamienie Tom 2
- Żywe Kamienie Tom 3
- Żywe Kamienie Tom 4
- Beniowski
- Drobiazgi
- Bartek Zwycięzca
- Ludzie Bezdomni I
- Ludzie Bezdomni II
- Nowele
- Na marne
- Sklepy cynamonowe
- Przez Stepy
- Szkice Węglem
- Stara Baśń - Część I
- Stara Baśń - Część II
- Stara Baśń - Część III
- Dwie Drogi
- Dziennik Podróży
- Giaur
- Hania
- Historie zakulisowe
- Iliada
- Konrad Wallenrod
- Król Edyp
- Listy z podróży do Ameryki
- Makbet
- Medaliony
- Mistrz i Małgorzata tom 1
- Mistrz i Małgorzata tom 2
- Monachomachia
- Wspomnienia Niebieskiego Mundurka
- Na polu chwały
- Nie-Boska komedia
- Niewola tatarska
- Kariera Nikodema Dyzmy
- Odyseja
- Opowiesci pielgrzyma tom 1
- Opowiesci pielgrzyma tom 2
- Piesn o Rolandzie
- Poezje
- Pojedynek
- Potop - Tom pierwszy
- Potop - Tom drugi
- Potop - Tom trzeci
- Powrot posla akt 1
- Powrot posla akt 2
- Powrot posla akt 3
- Proces
- Rękopis znaleziony w Saragossie
- Sędziwoj tom 1
- Sędziwoj tom 2
- Sędziwoj tom 3
- Skąpec
- Sokół
- Sonety Krymskie
- Świętoszek
- Ta trzecia
- Treny
- W krainie Złota
- W pustyni i w puszczy
- Cierpienia młodego Wertera
- Wiry tom 1
- Wiry tom 2
- Wiry tom 3
- Pan Wołodyjowski
- Zagłoba swatem
Twarz starca spokojna była i poważna, ogorzała, ze skórą jakby spękaną, tak ją fałdy i marszczki pokryły całą siecią gęstą. Nad oczyma siwymi dwa krzaki bujnych brwi sterczały najeżone. Suchą szyję, którą obnażoną widać było spod koszuli, jak twarz pokrajaną, brunatną - niby węże sine oplatały żyły, pod skórą nabrzmiałe.
W chwili gdy podróżny starca zobaczył, ten właśnie na psy zawołał groźno, ręką im wskazując w tył, za siebie, a kij podnosząc do góry... Podróżni stanęli... rozglądając się ciekawie.
- Pokłon wam, stary Wiszu... - rzekł z konia nie zsiadając podróżny, uchyliwszy tylko głowę - pokłon wam. Każcie waszym psom do zagrody, boby nas porozdzierały, a my starzy znajomi i dobrzy przyjaciele, choć nie swoi - a nie wrogi.
Słowa te powoli wyrzekł starszy łamaną mową Serbów nadłabańskich, usiłując przybrać postawę i twarz uprzejmą.
Stary patrzał nic jeszcze nie odpowiadając. Na psy naprzód zakrzyczał groźno, aby szły precz, ukazując im zagrodę, bo warczały i zęby szczerzyły patrząc na przybyszów i coraz to się ku nim targały. Nie chciały odchodzić. Gospodarz huknął w dłoń... Na głos ten zza typu ukazała się ostrzyżona głowa parobczaka, który rozkaz zrozumiawszy psy nawołał, wpędził do obejścia i zamknął za nimi wrota... Słychać je było szczekające i wyjące w szopie.