Autorzy lektur o największym dorobku w naszym portalu: Anton Czechow | Dziekoński | Homer | Kraszewski | Sienkiewicz | Nieznany
- » Lektury
- » Sklepy cynamonowe
-
»
TRAKTAT O MANEKINACH - CIĄG DALSZY
Lektury:
- Żywe Kamienie Tom 1
- Żywe Kamienie Tom 2
- Żywe Kamienie Tom 3
- Żywe Kamienie Tom 4
- Beniowski
- Drobiazgi
- Bartek Zwycięzca
- Ludzie Bezdomni I
- Ludzie Bezdomni II
- Nowele
- Na marne
- Sklepy cynamonowe
- Przez Stepy
- Szkice Węglem
- Stara Baśń - Część I
- Stara Baśń - Część II
- Stara Baśń - Część III
- Dwie Drogi
- Dziennik Podróży
- Giaur
- Hania
- Historie zakulisowe
- Iliada
- Konrad Wallenrod
- Król Edyp
- Listy z podróży do Ameryki
- Makbet
- Medaliony
- Mistrz i Małgorzata tom 1
- Mistrz i Małgorzata tom 2
- Monachomachia
- Wspomnienia Niebieskiego Mundurka
- Na polu chwały
- Nie-Boska komedia
- Niewola tatarska
- Kariera Nikodema Dyzmy
- Odyseja
- Opowiesci pielgrzyma tom 1
- Opowiesci pielgrzyma tom 2
- Piesn o Rolandzie
- Poezje
- Pojedynek
- Potop - Tom pierwszy
- Potop - Tom drugi
- Potop - Tom trzeci
- Powrot posla akt 1
- Powrot posla akt 2
- Powrot posla akt 3
- Proces
- Rękopis znaleziony w Saragossie
- Sędziwoj tom 1
- Sędziwoj tom 2
- Sędziwoj tom 3
- Skąpec
- Sokół
- Sonety Krymskie
- Świętoszek
- Ta trzecia
- Treny
- W krainie Złota
- W pustyni i w puszczy
- Cierpienia młodego Wertera
- Wiry tom 1
- Wiry tom 2
- Wiry tom 3
- Pan Wołodyjowski
- Zagłoba swatem
Ciekawostki:
TRAKTAT O MANEKINACH - CIĄG DALSZY
Następnego wieczora ojciec podjął z odnowioną swadą ciemny i zawiły swój
temat. Lineatura jego zmarszczek rozwijała się i zawijała z wyrafinowaną
chytrością. W każdej spirali ukryty był pocisk ironii. Ale czasami inspiracja
rozszerzała kręgi jego zmarszczek, które rosły jakąś ogromną wirującą grozą,
uchodząc w milczących wolutach w głąb nocy zimowej. - Figury panopticum, moje
panie - zaczął on - kalwaryjskie parodie manekinów, ale nawet w tej postaci
strzeżcie się lekko je traktować. Materia nie zna żartów. Jest ona zawsze pełna
tragicznej powagi. Kto ośmiela się myśleć, że można igrać z materią, że
kształtować ją można dla żartu, że żart nie wrasta w nią, nie wżera się
natychmiast jak los, jak przeznaczenie? Czy przeczuwacie ból, cierpienie głuche,
nie wyzwolone, zakute w materię cierpienie tej pałuby, która nie wie, czemu nią
jest, czemu musi trwać w tej gwałtem narzuconej formie, będącej parodią? Czy
pojmujecie potęgę wyrazu, formy, pozoru, tyrańską samowolę, z jaką rzuca się on
na bezbronną kłodę i opanowuje, jak własna, tyrańska, panosząca się dusza?