strona: 129, WICHURA, Sklepy cynamonowe

ruchliwa i pełna zabiegliwości, z koronką czarnego szala na głowie, zaczęła

krzątać się po kuchni, pomagając Adeli. Adela oskubała koguta. Ciotka Perazja

zapaliła pod okapem komina garść papierów i szerokie płaty płomienia wzlatywały

z nich w czarną czeluść. Adela, trzymając koguta za szyję, uniosła go nad

płomień, ażeby opalić na nim resztę pierza. Kogut zatrzepotał nagle w ogniu

skrzydłami, zapiał i spłonął. Wtedy ciotka Perazja zaczęła się kłócić, kląć i

złorzeczyć. Trzęsąc się ze złości, wygrażała rękami Adeli i matce. Nie

rozumiałem, o co jej chodzi, a ona zacietrzewiała się coraz bardziej w gniewie i

stała się jednym pękiem gestykulacji i złorzeczeń. Zdawało się, że w paroksyzmie

złości rozgestykuluje się na części, że rozpadnie się, podzieli, rozbiegnie w

sto pająków, rozgałęzi się po podłodze czarnym, migotliwym pękiem oszalałych

karakonich biegów. Zamiast tego zaczęła raptownie maleć, kurczyć się, wciąż

roztrzęsiona i rozsypująca się przekleństwami. Z nagła podreptała, zgarbiona i

mała, w kąt kuchni, gdzie leżały drwa na opał i, klnąc i kaszląc, zaczęła